Paul Gauguin

 

Podobnie jak w życiorysie van Gogh- Paul Gauguin (1848-1903) był również samoukiem, a jego droga do sukcesu - dość niezwykła i długa.

We wczesnej młodości wstąpił do marynarki, by podróżując poznać świat. Później pracował jako urzędnika bankowy w Paryżu, w ciągu dwunastu lat sumiennej pracy osiągając uznanie, dobrobyt i cenione stanowisko. Ożenił się z Dunką, Mette Sophie Gad i żył dość dostatnim życiem, wychowując pięcioro dzieci. Przypadek poznał Emilem Schuffeneckerem, który zajmował się amatorsko malarstwem. Schuffenecker nie tylko skłonił Gauguina do prób artystycznych, ale szybko zauważył u przyjaciela nieprzeciętny talent, którego brakło jemu samemu.

Wkrótce Gauguin odkrył w sobie tak nieprzeparte zamiłowanie do tworzenia, że w 1883 roku porzucił pracę w banku, by wyłącznie poświęcić się twórczości artystycznej. Zaniepokojona, a później zrozpaczona Mette, niezdolna zrozumieć pobudek skłaniających męża do porzucenia świetnie zapowiadającej się kariery - opuściła go, wyjeżdżając wraz z dziećmi do swej rodziny do Kopenhagi. Gauguin, mimo że pozbawiony środków do życia, popadał w coraz większą nędzę, przekonany o swym talencie i powołaniu malował z uporem i zawziętością. W 1886 roku osiadł na wiele miesięcy we wsi bretońskiej Pont-Aven, a następnie wyjechał do Panamy i na Martynikę, gdzie wreszcie odnalazł cel swych tęsknot artystycznych: wspaniałą bujność przyrody i prostotę egzotycznego życia.

 

 

W 1887 roku dokonał się zwrot w jego sztuce. Gauguin odszedł od impresjonizmu, formułując swój własny styl malarski odnaleziony w zetknięciu z tropikiem. Odkrył tam czystość linii, wielkość zamkniętych, zwartych płaszczyzn, ostro odcinających się od siebie gwałtownymi kontrastami intensywnych barw. Rodzaj malarstwa Gauguina uzyskał pełną dojrzałość w 1888 roku. Określają go masywne, uproszczone formy, płaszczyzny koloru odgraniczone ostrym, ciemnym konturem, swoboda interpretacji natury i dekoracyjność.

 

 

Lata 1889-1890 wrócił artysta znów do Bretanii, gdzie zgrupowało się wokół niego ośmiu młodych malarzy tworząc tzw. Szkołę z Pont-Aven. Z ducha tej szkoły wyrosło niebawem również inne ugrupowanie malarskie pod nazwą Nabis (Prorocy).
W 1891 roku odbyła się w Paryżu wystawa trzydziestu prac Gauguina, która przyniosła mu sukces. Mimo to Gauguin czuł się osamotniony. Francja nie wystarczała mu jako bodziec artystyczny. Twórca wyjechał na Tahiti, gdzie znów zetknął się z życiem podzwrotnikowego słońca i natury, z tradycjami tamtejszej kultury życia. W tym czasie powstały jego arcydzieła, między innymi „Kobiety z Tahiti” (1891) i „Ławka” (1892). Jednak wystawa jego dzieł z Tahiti w 1893 roku w Paryżu, podobnie jak i następna, przyniosły fiasko. Artysta wyjechał raz jeszcze na Tahiti, gdzie dotarła do niego wiadomość o śmierci ukochanej córki Aliny. Gauguin podjął nieudaną próbę samobójstwa. Mimo wszystkich tych tragicznych wydarzeń w życiu osobistym artysty był to równocześnie rok powstania wielu jego najsłynniejszych dzieł nasyconych głębokimi refleksjami, jak „Nevermore” i „Skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy?” Tegoż roku ukazały się w odcinkach w paryskim czasopiśmie „Revue Blanche” jego listy „Noa noa”. W 1901 roku artysta przeniósł się na wyspę Fatu-lva, gdzie mimo całkowitego wyczerpania chorobą wciąż jeszcze pracował. Pozbawiony środków do życia i osamotniony umarł z dala od kraju w 1903 roku.

Źródło: Źródło: Kowalska B "Od impresjonizmu do konceptualizmu . Odkrycia sztuki"